مطلب دوّم : حرمت لواط در قرآن حرمت لواط از مسلّمات فقه و ضروريّات آن است ؛ بلكه مىتوانيم ادّعا كنيم مانند وجوب نماز و روزه از ضروريّات اسلام به شمار مىآيد ؛ به‌گونه‌اى كه اگر كسى حرمتش را انكار كند و توجّه به لازمه‌ى انكارش داشته باشد ، مرتدّ محسوب مىشود . بنابراين ، بعيد نيست بگوييم حرمت لواط به حدّى مسلّم است كه مانند حرمت خمر ، و بلكه بالاتر از آن ، به لحاظ بزرگى گناه و عقوبتش ، از ضروريّات اسلام به شمار مىآيد . آيات و روايات متعدّدى نيز بر آن دلالت مىكند كه به بعضى از آن‌ها اشاره مىكنيم : الف : كلام حضرت لوط پيامبر عليه السلام در دو جاى قرآن ؛ و تعبير لواط به فاحشه : وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِه‌ِى أَتَأْتُونَ الْفحِشَةَ مَا سَبَقَكُم بِهَا مِنْ أَحَدٍ مّنَ الْعلَمِينَ * إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرّجَالَ شَهْوَةً مّن دُونِ النّسَآءِ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ ؛ « 1 » وَ لُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِه‌ِى أَتَأْتُونَ الْفحِشَةَ وَ أَنتُمْ تُبْصِرُونَ . « 2 » در اين دو آيه‌ى شريفه ، مقصود حضرت لوط از عنوان « فاحشه » همان عمل لواط است ؛ و احتمال ديگرى در آن راه ندارد . عنوان « فاحشه » از نظر قرآن به حدّى قبيح است كه خداوند متعال نهى از زنا را به آن تعليل مىكند . در سوره‌ى اسرا آمده است : وَ لَاتَقْرَبُواْ الزّنَى إِنَّه‌ُو كَانَ فحِشَةً وَسَآءَ سَبِيلًا . « 3 » از اين آيه استفاده مىشود : از نظر منطق قرآن ، « فاحشه » ، عملى زشت و قبيحِ مسلّم است ؛ بنابراين ، حرمت زنا به آن معلّل گشته است . آيات ديگرى نيز بر حرمت اين عمل دلالت دارد ؛ مانند آياتى كه در باب نكاح و وطى زنان و كنيزان وارد شده است ؛ كه به دنبال آن مىفرمايد : فَمَنِ ابْتَغَى وَرَآءَ ذَ لِكَ فَأُوْللِكَ هُمُ الْعَادُونَ . « 4 » يعنى وطى حلال منحصر به وطى زنان يا كنيزان است ؛ از اين دو نبايد تجاوز كرد . هر كسى غير از اين دو راه را بطلبد ، تجاوزگر است . « وراء ذلك » عنوان عامى است كه شامل زنا و لواط مىشود .

--> ( 1 ) . سوره‌ى اعراف ، 80 - 81 . ( 2 ) . سوره‌ى نمل ، 54 - 55 . ( 3 ) . سوره‌ى اسراء ، 32 . ( 4 ) . سوره‌ى مؤمنون ، 7 .